W komnacie słychać było ciężkie oddechy kilku osób. Drużyna rozglądała się wokoło. Ciała Strażników Krypty leżały bezwładnie pod ścianami. Gork zaczął rzucać czary leczące na tych kompanów, którzy najbardziej ucierpieli w starciu. Albrecht, nie zważając na rany podszedł do sarkofagu, tak zaciekle chronionego przez Strażników. Wieko było niezwykle ciężkie, jednak ustąpiło pod naporem stalowych mięśni rycerza. Z niesamowitym hukiem spadło na ziemię. W sarkofagu spoczywało ciało jakiegoś prastarego władcy. W jego rękach spoczywał olbrzymi miecz. Jego klinga była pokryta tajemniczymi runami. W powietrzu można było wyczuć magię... Magiczny oręż... wspaniała broń, dzięki której zastępy wrogów padną przed drużyną na kolana, aby wybłagać darowanie życia. Albrecht zdecydowanym ruchem sięgnął w głąb sarkofagu...

Magiczna broń. Przedmiot pożądania każdego poszukiwacza przygód. Nieważne, czy para się on magią, wojaczką, czy też zarabia na życie śpiewem. Każdy z nich chciałby, aby przy jego boku (lub na plecach) znajdował się oręż o magicznych właściwościach, dzięki któremu pokona on swych wrogów. Oczywiście magia zawarta w tym orężu powinna być jak najsilniejsza. No i tu zaczyna się kłopot. Wszyscy wiemy, na jakiej zasadzie magiczna broń przewija się przez drużynowy ekwipunek. Na początku są to przedmioty +1, potem dochodzą do tego różne drobne dodatki, takie jak dodatkowe atuty, plusy do cech, czary, odporności. W międzyczasie plus na orężu zmienia się na +2, +3 i wyżej...

Jednak jedna rzecz pozostaje wspólna. Każda zmiana współczynników, oznacza nowy oręż w ekwipunku. Potężniejszy oręż wypiera słabszy i w końcu bohaterowie po prostu wyrzucają te słabiutkie +1 zdobyte z takim trudem na początku swojej podróży, robiąc miejsce dla takich rzeczy jak na przykład te opisane w podręczniku Swords of Evil. Czy da się zaradzić w jakiś sposób takiemu zachowaniu? Oczywiście, że tak...

Przepis na to podają nam JD Wiker i Rich Redman w podręczniku Artifact of the Ages: Sword and Staves, wydanym przez Green Ronin Publishing, a przeznaczonym do wykorzystania w settingach D20. Prezentują oni 29 artefaktycznych oręży, które mogą trafić w ręce drużyny już na bardzo niskich poziomach. Co więcej, posiadacz tej broni nie będzie zbyt chętny, aby odłożyć ją na bok, kiedy znajdzie coś lepszego... dlaczego... zaraz to wyjaśnię...

Twórcy tego dodatku, stworzyli oręż, który rozwija się razem ze swoim właścicielem, ale tylko wtedy, kiedy tenże właściciel posiada odpowiednie predyspozycje i wybierze ścieżkę tej broni. Brzmi dość skomplikowanie, a technicznie sprowadza się do... klasy prestiżowej. Każda broń w tym dodatku rozwija swoje zdolności w miarę jak bohater, który ją trzyma rozwija przypisaną do tejże broni klasę prestiżową. To takie dość ogólne wytłumaczenie. Po szczegóły musicie sięgnąć do podręcznika, ewentualnie poczytać dalej tą recenzję...

Oto, co po kolei znajdziemy w Artefaktach Wieków:

Na wstępie jak zwykle dowiemy się, co zawiera dodatek, jak go używać w czasie gry oraz kilka słów do Mistrzów Gry.

Pierwszy rozdział - Podstawy (Basics). Czytelnik poznaje w nim zasady rządzące tym szczególnym typem oręża zwanym Scion. Poznaje również główne założenia czterech klas prestiżowych: Battle Scion, Spell Scion, Swift Scion oraz Faith Scion. Każda z tych czterech prestiżówek jest niejako przypisana do pewnej grupy klas podstawowych, oraz do pewnej grupy opisanych w dodatku broni. Żadna z tych klas prestiżowych nie posiada własnych określonych wymagań dla kandydatów. Dopiero broń, przypisana do tej prestiżówki posiada (każda inne) wymagania, które musi spełnić jej posiadacz, aby wkroczyć na ścieżkę Sciona dla tej konkretnej broni. Każda z tych prestiżówek posiada jednak swój schemat rozwoju do 10 poziomu. Pod koniec rozdziału dowiemy się również o tym, w jaki sposób czary wykrywające i umagiczniające działają na Legendarne bronie.

Rozdział drugi zawiera opis 10 broni dla Battle Scion'a. Według dodatku najlepszymi kandydatami na Battle Scion'a są wojownicy, łowcy, barbarzyńcy i mnisi, a także niektórzy paladyni. Większość przedstawionych tu broni to miecze, ale jest też jeden topór, kostur i berło.

Rozdział trzeci to zbiór 7 broni dla Spell Sciona. Do tej klasy najłatwiejszy dostęp będą mieli oczywiście czarodzieje i czarownicy, ewentualnie niektórzy z bardów. Oczywiście znajdą się tu przede wszystkim kostury, ale bardzo miłym zaskoczeniem był dla mnie Draakhoorn Smocza Zguba. Jest to Wielki Miecz przeznaczony dla klas czarujących. Uważam, że spotkanie z magiem dzierżącym to cudeńko byłoby, co najmniej zaskakujące dla drużyny.

Rozdział czwarty zawiera opisy czterech broni z grupy Faith Scion. Wymagania oręża przedstawionego w tym rozdziale, najłatwiej spełnią klerycy, druidzi i paladyni.

W piątym rozdziale opisanych zostało 7 broni z grupy Swift Scions. Te bronie przeznaczone są dla łotrów, bardów i często mnichów.

Teraz może napiszę kilka słów o sposobie, w jaki każda broń została opisana w dodatku.

Opis każdej broni zaczyna się od jego historii. Historia ta jest podzielona na mniejsze fragmenty, do których przypisane zostały testy na Wiedzę. Kiedy gracze będą szukać jakichkolwiek informacji o broni, te fragmenty będą dla MG niezwykle przydatne.

Następnie zostają podane wymagania dla wszystkich, którzy chcieliby podążyć ścieżką Sciona i związać się z tą konkretną bronią, a także w niektórych przypadkach restrykcje, czyli co się stanie, jeśli właściciel tejże broni wykona jakąś określoną akcję czy też podejmie złą (w rozumieniu oręża) decyzję.

Kolejną opcjonalną informacją są pewne specjalne metody zajmowania się takim orężem. Niektóre miecze wymagają, aby raz w miesiącu pozostawiono je przez cały dzień w ogniu, czy też nacierano specjalnym olejem, a być może i krwią.

Dalej zostały opisane takie cechy przedmiotu jak wytrzymałość i HP'ki, oraz to, czym staje się dany oręż w rękach osoby, która nie zjednoczyła się z tą bronią na ścieżce Sciona.

Kolejny dział to opis specjalnych zdolności oręża wraz z tabelą przedstawiającą schemat rozwoju.

Przy każdej broni znajdziemy również box z poradami na temat na wprowadzenia tej broni do scenariusza / kampanii.

Jest jeszcze jedna bardzo ważna rzecz, jaką trzeba powiedzieć o tym dodatku. Na uwagę zasługuje grafika. Ilustracje przedstawiające każdą z opisywanych broni są naprawdę bardzo ładne i co najważniejsze szczegółowe. MG może bez problemu opisać każdą broń z detalami, patrząc na jej obrazek (tylko z kolorami może być problem, bo obrazki są czarno-białe). Wielki plus za oprawę graficzną.

Po rozdziałach z opisami broni mamy jeszcze dwa Aneksy.

Pierwszy z nich oznaczony literą A opisuje, w jaki sposób tworzy się bronie dla Scion'ów. Podano przepisy na to, w jaki sposób wybierać zdolności, czy tworzyć historię przedmiotu.

Drugi, oznaczony przez B, to jak zwykle w takich przypadkach Open Gaming License, która zawsze musi znaleźć się, w OGL'owych dodatkach i podręcznikach.

To tyle, co można napisać o tym dodatku. Jako podsumowanie powiem tylko, że pomysł z rozwijającymi się mieczami zasługuje na uwagę i naśladownictwo. Nawet, jeżeli system prestiżówek wprowadzony w tym dodatku nie przemawia do nas jako graczy, lub MG, to zawsze można to nieco zmodyfikować. Podobny system rozwoju broni, jednak nie oparty na klasach prestiżowych, został zaprezentowany w settingu Midnight. Jednak magiczna broń, która rozwija się wraz ze swoim właścicielem doda kolorytu każdej kampanii, a gracz, który weźmie ją w swoje ręce będzie na pewno bardziej niż zadowolony.

Przyp. red.: Na stronie wydawcy dodatku ukazało się uzupełnienie podręcznika - opis nowej klasy, Mind Scion, oraz dwóch magicznych broni przeznaczonych specjalnie dla niej. Można się z nim zapoznać pod tym adresem.

Dziękujemy wydawnictwu Green Ronin Publishing i firmie Osseum Entertainment za udostępnienie podręcznika do recenzji.